Reklama

 

Dania jako kraj Skandynawski zapewnia bardzo godziwe warunki pracy. Wystarczy wspomnieć, że opiekę socjalną w tym kraju uważa się za najlepszą na świecie. Dania słynie z wysokiej jakości świadczeń medycznych co jest poniekąd zasługą napływu siły roboczej także z Polski. Wielu lekarzy czy pielęgniarek wyjechało z polski za pracą, znajdując ją właśnie w Danii. Tym co wyróżnia ten kraj na tle innych to brak jakichkolwiek uprzedzeń do pracowników z innych krajów Unii Europejskiej. Z zasady Duńczycy są niezwykle otwarci i uprzejmi w kontaktach międzyludzkich zatem praca z takimi osobami jest zazwyczaj czystą przyjemnością. Jako pracownicy zatrudnieni na tutejszym rynku pracy, możemy być również pewni swojej pozycji, gdyż prawo pracy w tymkraju przestrzegane jest bardzo restrykcyjnie. Wszelkie próby oszukania, pracownika kończą się zazwyczaj w sądzie, który jest wyczulony na wszelkiego typu nieprawidłowości ze strony pracodawcy.

Formalności, których trzeba dopełnić po przyjeździe: Począwszy od dnia 1 maja 2009 r., w Danii nie ma obowiązku uzyskiwania przez obywateli polskich zezwolenia na pobyt i pracę. Przy pobycie do 3 miesięcy, a w przypadku pobytu związanego z poszukiwaniem pracy do 6 miesięcy, nie istnieją w tym kraju żadne wymogi związane z koniecznością załatwiania formalności pobytowych. Osoby przyjeżdżające do Danii w celu podjęcia pracy na okres dłuższy niż 3 miesiące muszą najpóźniej przed upływem 3 miesięcy od przyjazdu wystąpić do władz duńskich o zarejestrowanie i wydanie certyfikatu pobytowego obywatela UE/EOG w duńskich Urzędach Regionalnych (www.statsforvaltning.dk). Rejestracja następuje po złożeniu formularza wniosku OD1 (http://www.nyidanmark.dk/resources.ashx/Resources/Blanketter/Ansoegningsskemaer/2008/OD1_ansoegning_eu_opholdsdokument_statsforvaltningen.pdf). Do formularza należy dołączyć umowę o pracę lub wystawione przez pracodawcę zaświadczenie o zatrudnieniu. Powyższy dowód rejestracji pobytu wystawiany jest bezterminowo i zachowuje swoją ważność, dopóki spełnione są warunki, które stanowiły podstawę jego wystawienia. Prawo do uzyskania certyfikatu pobytowego mają osoby pozostające w stosunku pracy, prowadzące indywidualną działalność gospodarczą, studiujące oraz osoby posiadające odpowiednie środki finansowe w zakresie wystarczającym na utrzymanie, nie stanowiące ryzyka stania się ciężarem dla społeczeństwa (posiadanie min. 50 tys. DKK).

Niezbędną formalnością jest także wystąpienie do departamentu podatkowego lokalnego urzędu gminy o wyrobienie karty podatkowej. Karta ta powinna zostać przekazana pracodawcy, umożliwiając mu prawidłową kalkulację wysokości podatku, o który będą pomniejszane zarobki danej osoby.

Rodzaje umów o pracę: W Danii nie ma jednolitego aktu prawnego – kodeksu pracy, który regulowałby relacje między pracodawcami i pracownikami wszystkich grup zawodowych. Większość zagadnień w stosunkach pracodawca-pracownik w sektorze prywatnym takich jak: wymiar czasu pracy, minimalny czas urlopu, maksymalny wiek emerytalny, okres wypowiedzenia czy prawa do urlopów macierzyńskich przyjętych zostało w umowie głównej miedzy Duńską Federacją Związków Zawodowych a Duńską Konfederacją Pracodawców. Umowa ta podlega negocjacjom raz na cztery lata, natomiast w odniesieniu do warunków płacowych, tj. poziomu wzrostu wynagrodzeń co dwa lata. Umowy o pracę czasową muszą być zawierane na piśmie pomiędzy pracownikiem a agencją pracy czasowej. Nie ma obowiązującego prawa regulującego czas trwania i sposoby odnawiania takiego rodzaju umów.

Umowa o pracę: duński pracodawca jest zobowiązany do sporządzenia umowy o pracę w wersji językowej zrozumiałej dla pracownika. Musi doręczyć ją pracownikowi najpóźniej w ciągu miesiąca od rozpoczęcia pracy. Umowę taką sporządza się w dwóch egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron. Zawarcie umowy jest podstawą do przyznania pracownikowi karty podatkowej, tzw. Takskort przez SKAT (Urząd Skarbowy). Niektóre związki zawodowe, jak na przykład Zrzeszenie Danek Bygeri (Zrzeszenie Duńskich Budowlańców), opracowało wzór standardowej umowy o pracę w kilku językach. Znaleźć go można na stronie www.danskbygeri.dk.

Umowa o pracę MUSI określać:

  • imię i nazwisko, adres pracownika oraz nr ewidencji osobowej,

  • nazwę i adres firmy, telefon/fax, nr CVR, numery telefonów stron umowy,

  • formę wynagrodzenia (godzinowe czy akordowe, stawka podstawowa oraz dodatki),

  • okres rozliczeniowy, w którym następuje wypłata wynagrodzeń,

  • rodzaj wykonywanej pracy i dokładny opis wykonywanych czynności,

  • tygodniowy wymiar czasu pracy oraz liczbę ewentualnych nadgodzin,

  • rodzaj porozumienia zbiorowego obowiązującego u pracodawcy,

  • termin i miejsce rozpoczęcia pracy oraz okres zatrudnienia,

  • świadczenie emerytalne,

  • urlop oraz dodatkowe dni wolne od pracy,

  • warunki wypowiedzenia umowy,

  • podpisy stron.

Również zasady rozwiązywania umów o pracę zawarte są zazwyczaj w branżowych układach zbiorowych. Na przykład w branży budowlanej w pierwszym roku zatrudnienia ani pracownika, ani pracodawcy nie obowiązują żadne okresy wypowiedzenia. Jeśli budowlaniec pracuje już ponad pięć lat, wówczas obowiązuje go dwutygodniowy okres wypowiedzenia (a jego szefa siedmiotygodniowy). Jeżeli pracownik, z którym rozwiązano umowę o pracę, nie był ubezpieczony na wypadek bezrobocia w duńskiej A-kasie i musi na nowo zarejestrować się w polskim Urzędzie Pracy, powinien wystąpić o wystawienie formularza E-301 i złożyć go w urzędzie właściwym ze względu na miejsce zamieszkania. Formularz taki wydaje: Arbejdsdirektoratet (Główny Urząd ds. Pracy).

Zarobki: Tym co przyciąga wielu naszych rodaków do tego kraju są niewątpliwie wysokie zarobki. Są one o zależne od wielu czynników takich jak chociażby wykształcenie czy kwalifikacje. Przeciętna pensja w przeliczeniu na polską walutę wynosi ok 9 tysięcy polskich złotych. Jest to jedna z najwyższych średnich pensji w Unii Europejskiej.

W Danii prawo nie określa wysokości minimalnej płacy. Warunki pracy i płacy regulowane są w układach zbiorowych. Nie ma gwarancji minimalnego wynagrodzenia, która obejmuje rynek pracy jako całości, nawet jeśli poszczególne układy zbiorowe określają minimalne wynagrodzenia w danej branży.Minimalne stawki godzinowe wynagrodzenia są określone w porozumieniach zbiorowych (np. w Danek Bygeri jest ich obecnie 16) i są zmieniane 1 marca każdego roku. Przedsiębiorstwo i pracownicy mogą ustalić wyższe, od minimalnej, stawki wynagrodzenia.

Najwyżej wyceniana jest praca w godzinach nadliczbowych. Regułą jest, że za pracę w pierwszych trzech godzinach ponadwymiarowych przysługuje pracownikowi 150 proc. stawki. Za kolejne godziny szef powinien zapłacić 200 proc. wynagrodzenia. Podstawa naliczania płacy w nadgodzinach zależy od postanowień układu zbiorowego i może nią być albo stawka minimalna albo stawka umówiona i zapisana w umowie o pracę.

Czas pracy: W związku z brakiem przepisów powszechnie obowiązujących, regulacje w zakresie czasu pracy są ustalane w drodze układów zbiorowych. Zasadą jest, że pracę wykonuje się od poniedziałku do piątku w godz. 6 - 18, a tygodniowy wymiar czasu pracy wynosi 37 godzin. Układy zbiorowe dopuszczają jednak tzw. specyficzny tryb pracy. Zgodnie z nim pracownicy mogą wykonywać swoje obowiązki przez 46 godz. tygodniowo, ale m.in. pod warunkiem, że w ciągu trzech następnych miesięcy pracownicy otrzymają równoważne dni wolne, a szef prowadzi szczegółową ewidencję czasu pracy każdego pracownika. Możliwe jest także wykonywanie pracy według potrzeb (np. 10 godzin dziennie, ale nie więcej niż przeciętnie 50 godz. tygodniowo).Jeśli umowa stosunku pracy nie przewiduje inaczej, wszystkie godziny wykraczające poza 37 godzin w tygodniu lub wymiar 7,4 h/dziennie to godziny nadliczbowe.

Do pracowników nie objętych układami zbiorowymi zastosowanie mają przepisy ustawy implementującej regulacje wspólnotowe w zakresie czasu pracy, przerw w pracy oraz pracy w godzinach nocnych - The Working Environment Act, art. 50, 51, 53-58. Na podstawie w/w przepisów, pracownik może świadczyć pracę w wymiarze średnio 48h/tygodniowo przez max. okres 4 miesięcy. Dodatek za 3 pierwsze godziny nadliczbowe wynosi zazwyczaj 50 % stawki godzinowej, zaś za kolejne 100 %. W ramach poszczególnych zbiorowych układów pracy zawarty został szereg szczególnych postanowień dotyczących wypłaty wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w dni świąteczne, wczesne godziny poranne itp. Możliwe jest również ustalenie zmiennego czasu pracy bez obowiązku wypłacania pracownikom wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, jeżeli wymaga tego rodzaj wykonywanej pracy lub jeżeli takie warunki korzystniejsze są dla przedsiębiorstwa i pracowników. Duńskie prawo przewiduje przerwy w pracy przeznaczone na posiłki i odpoczynek. Ich łączny czas nie może być dłuższy niż jedna godzina i krótszy niż pół godziny.

Urlop wypoczynkowy: Każdemu pracownikowi przysługuje także urlop wypoczynkowy. Rok urlopowy w Dani liczony jest od dnia 1 maja i kończy się w dniu 30 kwietnia każdego roku. Osoby zatrudnione w Danii nabywają prawa do urlopu w wymiarze 2,08 dnia za każdy przepracowany miesiąc. Pracownikom przysługuje ustawowo urlop w wymiarze 5 tygodni rocznie, z czego 15 dni nieprzerwanego urlopu musi przypadać na okres od 1 maja do 30 września. Wynagrodzenie za okres urlopu (feriepenge) pobierane jest ze specjalnej kasy urlopowej. Pracodawca zobligowany jest do wpłacania do kasy urlopowej co miesiąc kwoty odpowiadającej 12,5% rocznego wynagrodzenia pracownika brutto. Prawo do urlopu oraz związanego z nim wynagrodzenia jest zagwarantowane w Danii ustawowo, a wszelkie odstępstwa od tej zasady są bezprawne.

 

Państwo: 

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisując ciąg znaków z obrazka udowodnij że nie jesteś botem.
4 + 5 =
Rozwiąż proszę powyższe zadanie matematyczne i wprowadź wynik.

r e k l a m a