Reklama

 

Alfred Boucher, francuski rzeźbiarz, podjął decyzję o zainwestowaniu swojej fortuny w budowę pracowni dla artystów, w której będą mogli znaleźć spokój, potrzebny do tworzenia i medytacji bez obaw o troski dnia dzisiejszego.

W roku 1895 nabył ziemię 5 000 m²,  znajdującą się nieco obok ulicy Dantzig (ulica Gdańska) przy passage Dantzig (pasażu Gdańskim). Po Wystawie Światowej 1900 roku Alfred Boucher wylicytował na aukcji „Rotonde de Vins” (pawilon wystawowy win z Bordeaux), której metalowa konstrukcja została zaprojektowana przez Gustawa Eiffla, a także bramę wejściową pochodzącą z pawilonu kobiet. Przeniesione na Pasaż Gdański 2 w 1902 r., stało się ośmiokątną, trzypiętrową budowlą złożoną ze 140 trójkątnych atelier o wielkości ok. 30 m². Jest to czas, w którym swoją sławę zdobywają Picasso, Léger, Chagall, Zadkine, Modigliani, Brancusi, Żak, a także Max Jacob i Blaise Candrars. Wśród artystów szkoły paryskiej znajdziemy reprezentantów różnych stylów, są to kubiści, ekspresjoniści lub fowiści. Jest to raczej zjawisko socjologiczne niż plastyczne. Nazwa podkreśla znaczenie miasta dla rozwoju sztuki pierwszej połowy XX wieku.

la_ruche2.jpgPrzybycie Pascina, barwnej postaci artystycznej bohemy, z Bułgarii do Paryża w roku 1905 jest uznawane za początek tworzenia się środowiska École de Paris. W czasie międzywojnia Montparnasse zastępuje Montmartre. Modny jest impresjonizm i kubizm. Pojawia się nowy styl w malarstwie – abstrakcjonizm. Szkoła Paryska kończy się w latach 60., jest to Nowa Szkoła Paryska, potem artyści przenoszą się do Nowego Yorku.

La Ruche, czyli Ul, bo tak Boucher nazwał to miejsce, porównując artystów do „bzyczących” w ulu, pełnych kreatywności pszczół, było otwarte dla odwiedzających, którzy mogli zobaczyć prace malarzy w galerii lub przedstawienia w teatrze na 300 miejsc, np. Louisa Jouveta. Artyści przyjeżdżający do Paryża kierowali się właśnie do pracowni na Montparnassie. Ul cieszył się wśród nich popularnością, ponieważ czynsz był niski – wynosił 50 franków za rok. Jednak mieszkań nie ogrzewano, a dostęp do bieżącej wody był ograniczony. Spotkania licznej grupy artystów odbywały się w kawiarniach na Montparnassie, w Le Dôme, La Rotonde. La Coupole odwiedzali Dali, Man Ray, Zadkine, Sartre, Simone de Beauvoir, Beckett, Hemingway. Le Dôme było tak popularne, że przychodzący tam artyści nazywani byli „Dômiers” (m.in. Max Ernst, Hemingway, Kandinsky, Lenin, Picasso, Modigliani, Pascin, Soutine, Man Ray). W kawiarniach twórcy tacy jak Modigliani malowali wiele portretów za alkohol lub drobne pieniądze. W lokalu La Coupole niektórzy pozostawili swoje rysunki na ścianach. Dowodem na zażyłość artystów tej grupy są obrazy, które malowali sobie nawzajem.

Z czasem La Ruche odeszło w zapomnienie, podobnie jak jego założyciel, Alfred Boucher, który zmarł w 1934 roku. W czasach wojny przebywali tu członkowie Ruchu Oporu, po wojnie było zaniedbywane, a w roku 1968 zagroził mu nowy projekt zabudowy. Marc Chagall postarał się o wsparcie pracowników ministerstwa kultury, pana i pani Seydoux, którzy odkupili Ul i utworzyli fundację, która dzisiaj kieruje tym miejscem. La Ruche jest obecnie zabytkiem historycznym. Składa się na nie 60 mieszkań o różnej kwadraturze, w których mieszkają twórcy (pochodzący z różnych krajów), zazwyczaj przez całe swoje życie. Nie jest otwarte dla odwiedzających, ale istnieje, podczas gdy Bateau-lavoir w Montmartre, innej dzielnicy artystów, już zniknęło.

Kate Krasuska

Źródło: www.pss-archi.eu, www.wikipedia.fr

Fot. Kate Krasuska

Państwo: 
Dział: 

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisując ciąg znaków z obrazka udowodnij że nie jesteś botem.