Reklama

 

Ze względu przedmiotu opodatkowania podatki dzieli się na: podatki od posiadania, podatki od czynności w obrocie gospodarczym, podatki od konsumpcji oraz cła.

Obowiązkowi podatkowemu podlegają osoby fizyczne i podmioty prawne, które wykonują działalność na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Odbiorcą podatku jest właściwy organ podatkowy republiki, regionu bądź gminy. Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do wpłacenia podatku, sporządzania deklaracji podatkowych oraz prowadzenia księg.

Podatek dochodowy od osób fizycznych: Podatek dochodowy zgodnie ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych to podatek, który nakładany jest na dochód osób fizycznych. Podstawą opodatkowania jest tu dochód podlegający opodatkowaniu.

Nieograniczony obowiązek podatkowy osób fizycznych w Republice Federalnej Niemiec (RFN) jest niezależny od wieku i narodowości. Odnosi się on do miejsca zamieszkania lub miejsca pobytu czasowego w kraju i obejmuje zarówno krajowe jak i zagraniczne dochody (tzw. zasada opodatkowania całości dochodów).

Podatek dochodowy może być pobierany na trzy różne sposoby: wymiar podatku dochodowego, potrącenie podatku od wynagrodzenia i potrącenie podatku od obrotu kapitałowego. W odniesieniu do pracownika, który nie uzyskuje innych dochodów niż dochody ze stosunku pracy, zastosowanie mają tylko dwie pierwsze formy opodatkowania podatkiem dochodowym.

W przypadku dochodów ze stosunku pracy podatek dochodowy pobierany jest w formie potrącenia z wynagrodzenia za pracę (podatek od wynagrodzenia). Podatek od wynagrodzenia jest zatem jedynie formą opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a nie odrębnym rodzajem podatku. Dłużnikiem z tytułu podatku od wynagrodzenia jest pracownik. Obowiązek podatkowy z tytułu podatku od wynagrodzenia powstaje w momencie

otrzymania wynagrodzenia przez pracownika. Pracodawca zobowiązany jest do potrącenia zaliczki na podatek od wynagrodzeń danego pracownika przed każdą wypłatą, a następnie do odprowadzenia podatku do urzędu skarbowego. Natomiast przedsiębiorstwo, w którym zatrudniony jest pracownik, jest zobowiązane do odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego na jego konto kwoty podatku od wynagrodzeń w momencie płatności wynagrodzenia.

Ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu wynika z zsumowaniu wszystkich zysków z rachunku zysków i strat oraz wszystkich nadwyżek przy dochodach z nadwyżek nad poniesionymi kosztami. Straty wynikające z poszczególnych źródeł dochodu są rozliczane z zyskami w innych źródłach. Kwota wyższa opodatkowana jest stawką 15%. Stawka podatkowa rośnie stopniowo i wynosi od 52.152 EURO - 42%. Od dochodu podlegającego opodatkowaniu w wysokości 250.001, - stawka podatku wynosi 45%. Przy wspólnym rozliczeniu się małżonków kwota ta zostaje podwojona.

Od podatku dochodowego od osób fizycznych dochodzi nalicza się dodatek solidarnościowy i podatek kościelny. Dodatek solidarnościowy wynosi 5,5% podatku dochodowego od osób fizycznych i jest wykorzystywany do finansowania ciężaru wprowadzenia zjednoczenia.

Osoby należące do wspólnoty wiary muszą również zapłacić podatek kościelny, który

wynosi 8% do 9% od wartości podatku dochodowego od osób fizycznych.

Podatek dochodowy od osób fizycznych jest podatkiem rocznym i wymiarowym. Deklarację podatkową składa się w terminie do 5 miesięcy od końca roku kalendarzowego. Powszechnie praktykowany termin przedłużenia wynosi do 12 miesięcy. Od niektórych rodzajów dochodów, takich jak z tytułu zatrudnienia i dochodów kapitałowych istnieje obowiązek przez osoby trzecie (np. pracodawców, banki) pobierania i odprowadzania w imieniu podatnika do Urzędu Skarbowego zaliczek na podatek. Od innych dochodów podatnik jest zobowiązany sam kwartalnie odprowadzać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Warunkiem do wspólnego rozliczenia się małżonków jest bycie małżeństwem przynajmniej przez jeden dzień w roku podatkowym Małżonkowie nie mogą żyć w separacji i obydwoje muszą podlegać nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Jeśli podatnik posiada jedynie dochody ze stosunku pracy, od których odliczenie zostało dokonane, nie ma on obowiązku składania deklaracji podatkowej, bowiem wychodzi się z założenia, iż wysokość podatku pokrywa się z zaliczkami. Podstawą do odciągnięć podatku od wynagrodzeń jest karta podatku od wynagrodzeń, zawierająca indywidualne informacje na temat opodatkowania. Karta podatku od wynagrodzeń posiada wzmiankę o klasie podatku I-V. Jeżeli pracobiorca zgłosi zapotrzebowanie na dodatkową kartę podatku od wynagrodzeń otrzyma klasę podatkową VI, co prowadzi do szczególnie wysokich zaliczek. W przypadku, gdy pracobiorca otrzymuje wynagrodzenie ze stosunku pracy od więcej niż jednego pracodawcy, musi ubiegać się o dodatkową kartę.

W zakresie pobierania podatku od wynagrodzeń uwzględnia się nie tylko wysokość wynagrodzenia pracownika, ale również dotyczące go uwarunkowania osobiste.

Na wniosek pracownika urząd skarbowy może wpisać kwoty wolne od podatku lub kwoty możliwe do odliczenia istotne podczas naliczania wymiaru podatku. W ten sposób zniżka podatkowa realizowana jest już na etapie potrącania podatku od wynagrodzeń. Skutkuje to tym, iż z wynagrodzenia pracownika potrąca się mniejsze kwoty podatku od wynagrodzeń.

Wysokość podatku zależy także od przyporządkowania podatnika do konkretnej klasy podatkowej:

  • Klasa podatkowa I: pracownicy stanu wolnego, zamężni/żonaci, owdowiali oraz rozwiedzenie, w przypadku których nie są spełnione przesłanki klasy podatkowej III lub IV;

  • Klasa podatkowa II: pracownicy klasy I, u których uwzględnić należy kwotę zwolnienia dla samotnie wychowujących dzieci;

  • Klasa podatkowa III: zamężni/żonaci pracownicy, jeżeli obydwoje małżonkowie podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz nie żyją w separacji, a także małżonek pracownika, jeżeli:

a) nie pobiera wynagrodzenia za pracę lub

b) na wniosek obydwojga małżonków zakwalifikowany został do klasy podatkowej V;

  • Klasa podatkowa IV: zamężni/żonaci pracownicy, jeżeli obydwoje małżonkowie podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz nie żyją w separacji, a małżonek pracownika również pobiera wynagrodzenie za pracę; klasa ta odpowiada klasie I, z pewnym wyjątkiem dotyczącym podatku kościelnego;

  • Klasa podatkowa V: pracownicy klasy IV, jeżeli jeden z małżonków na wniosek obydwojga małżonków zakwalifikowany został do klasy III;

  • Klasa podatkowa VI: pracownicy, który jednocześnie pobierają wynagrodzenie za pracę u kilku pracodawców, celem pobrania podatku od wynagrodzenia z drugiej i dalszych stosunków pracy.

Podatek dochodowy od osób prawnych: Podatek dochodowy od osób prawnych jest szczególną formą podatku dochodowego dla osób prawnych, np. spółek akcyjnych (AG), spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (GmbH) oraz spółek komandytowo-akcyjnych, od innych organizacji, np. stowarzyszeń bez osobowości prawnej, spółdzielni oraz stowarzyszeń ubezpieczeń wzajemnych oraz mas majątkowych, takich jak Zakłady (Anstalt) czy fundacje.

Podatek dochodowy od osób prawnych wynosi od roku 2008 jedynie 15 procent, a przy dalszej wypłacie zysków netto udziałowcom albo uwzględnia się podatkowo dodatkowo 60 procent dywidendy, lub też pobiera się podatek od dywidendy w jeszcze bardziej ryczałtowej formie w wysokości 25 % (ujmowane w pozycji „dochody z kapitału”).

Od wymierzonego podatku od osób prawnych również odprowadzany jest dodatek

solidarnościowy w wysokości 5,5 %. Wprowadzenie dodatku solidarnościowego datuje się na rok 1991 i zostało uzasadnione nie tylko kosztami ponownego zjednoczenia. Jako powody podane zostały również dodatkowe koszta Wojny w Zatoce Perskiej – Operacji Pustynna Burza oraz jej następstwa, a także wsparcie dla krajów Europy środkowej, wschodniej i południowej. Dodatek solidarnościowy to dodatek do podatku dochodowego od osób fizycznych, osób prawnych i zysków kapitałowych w Niemczech. Wysokość dodatku solidarnościowego wynosi w chwiliobecnej 5,5% i jest on również odprowadzany w formie zaliczek wraz z zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz od osób prawnych, Z gospodarczego punktu widzenia dodatek solidarnościowy podnosi graniczne stawki podatkowe w przypadku podatku dochodowego od osób fizycznych z 42 % do 44,31 %, wzgl. z 45% na 47,475%, natomiast stawkę podatku dochodowego od osób prawnych z 15% na 15,825%.

Podstawą opodatkowania jest roczny dochód osoby prawnej. Obliczenie tego dochodu wynika z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym należy zwracać uwagę na przepisy szczególne ustawy od podatku dochodowym od osób prawnych .

Deklarację podatkową za ubiegły rok podatkowy należy złożyć analogicznie do deklaracji podatku dochodowego od osób fizycznych - do dnia 31 maja roku następnego.

Podatek od działalności gospodarczej: Podatek od działalności gospodarczej jest podatkiem gminnym.

Przedmiotem opodatkowania jest prowadzenie działalności gospodarczej oraz jej obiektywna zdolność do przynoszenia zysku.

Podatkowi od działalności gospodarczej podlega każda działalność gospodarcza, która wykonywana jest na terenie Niemiec.

Od roku 2008 zapłaconego podatku od działalności gospodarczej nie można odliczyć jako kosztów uzyskania przychodu. Dotyczy to zarówno przedsiębiorstw osobowych, np. jednoosobowych działalności gospodarczych, lub spółek jawnych, jak również spółek kapitałowych. W zamian za to obniżono od 2008 roku tzw. liczbę miarową podatku – z 5 procent na 3,5 %.

Podstawą opodatkowania jest zgodnie z § 6 ustawy o podatku od działalności gospodarczej zysk z działalności przedsiębiorstwa, który zgodnie z § 7 tejże ustawy jest równoznaczny dochodowi obliczonemu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bądź od osób prawnych. Zysk ten powiększany jest o pewne kwoty oraz / lub obniżany.

Obliczenie podatku od działalności gospodarczej zależy od formy prawnej przedsiębiorstwa.

Podatek obrotowy (VAT): Jest jednym z najważniejszych podatków w Niemczech.

W Niemczech podstawą prawną jest ustawa o podatku obrotowym. Podatek obrotowy wystawia przedsiębiorca na fakturze, a płaci go odbiorca świadczenia. Przedsiębiorca zobowiązany jest do odprowadzenia podatku do urzędu skarbowego.

Jeżeli świadczenie wykorzystywane jest przez odbiorcę (przedsiębiorca B) w celu dalszego uzyskania obrotu, przedsiębiorca B może odliczyć podatek zapłacony już przedsiębiorcy A od swojego podatku, który miałby sam odprowadzić na konto urzędu skarbowego. To uprawnienie nazywane jest odliczeniem podatku naliczonego.

Odliczenie podatku naliczonego jest jednym z najważniejszych pojęć ustawy o podatku obrotowym i oznacza prawo przedsiębiorstwa do odliczenia na podstawie § 15 ustawy o podatku obrotowym obliczonego na jego rzecz podatku obrotowego względem tzw. podatku naliczonego w ramach odliczenia podatku naliczonego od podatku, który wyliczył od dokonywanych przez siebie świadczeń przed jego odprowadzeniem na konto urzędu skarbowego. Celem odliczenia podatku naliczonego jest osiągnięcie sytuacji, w której cały podatek obrotowy płaci konsument.

Do odliczenia podatku obrotowego uprawnieni są jedynie przedsiębiorcy, a nie prywatni konsumenci, jednostki publiczne (związek federalny, kraje związkowe oraz gminy), jeżeli działają w ramach władztwa (imperium), a także podmioty zwolnione podmiotowo z VAT (mali przedsiębiorcy).

Ponadto jako podatek naliczony odliczeniu podlega również obrotowy podatek importowy, który przedsiębiorca odprowadza na rzecz urzędu celnego w przypadku importu towarów z krajów spoza Unii Europejskiej, pod warunkiem, że przedsiębiorca dysponuje odpowiednią dokumentacją wwozową z zaświadczeniem o opłaceniu podatku, wystawionym przez urząd celny.

Podatek obrotowy kieruje się zasadą neutralności dla przedsiębiorcy, tzw. opodatkowanie ustalone jest w dużej mierze w ten sposób, że nie zmienia ono szans przedsiębiorstw konkurujących między sobą na rynku. W kontekście międzynarodowym z powyższa zasada oznacza, iż prawo aby opodatkowywać obrót przypada temu krajowi, w którym następuje ostatecznie konsumpcja (zasada kraju przeznaczenia).

Podatkiem obrotowym objęte są przede wszystkim obroty które przedsiębiorca uzyskuje w ramach swojej działalności odpłatnie, jeżeli przyjmuje się, że obroty zostały osiągnięte na terenie kraju.

Podatkiem objęty jest również import przedmiotów z krajów trzecich na teren kraju członkowskiego Unii (podatek obrotowy od importu).

Państwa członkowskie UE mogą ustalić podstawową stawkę podatku w granicach od 15% do 25 %. Mają ponadto możliwość stosowania obniżonych stawek on określonych grup świadczeń oraz towarów. Zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie grupy świadczeń mogą również być zwolnione z podatku VAT lub może być stosowana regulacja stawką zerową. W Niemczech podstawowa stawka VAT wynosi 19%, natomiast stawka obniżona to 7%. Stawka zerowa jest stosowana jedynie w związku z wewnątrzwspólnotowym i międzynarodowym transportem powietrznym, morskim i częściowo śródlądowym.

 

Innymi daninami publicznymi są także: cła, podatek konsumpcyjny, podatek od darowizn oraz podatek od nieruchomości.

Państwo: 

Komentarze

Wysłane przez kokos (niezweryfikowany) w
Odnośnie klas podatkowych. Pobierając wynagrodzenia od kilku pracodawców, tylko druga, trzecia itd praca zalicza się do 6 klasy, a pierwsza do I tak?

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisując ciąg znaków z obrazka udowodnij że nie jesteś botem.