Reklama

 

O prawach pracowników w Norwegii rozmawiamy z radcą prawnym Tomaszem Nierzwickim, który prowadzi w Oslo kancelarię radcowską Eøs Advokat.

Na co powinien zwrócić uwagę Polak, który wyjeżdża do pracy w Norwegii?  

Przyjeżdżając do pracy do Norwegii należy unikać zatrudnienia na czarno. Może zostać to uznane za nielegalną działalność gospodarczą i być obciążone karami pieniężnymi. Przy wykonywaniu umów przez agencje pracy, pracownicy mogą dochodzić zaległego wynagrodzenia nie tylko od firmy, która ich wynajmuje ale także od podmiotu, do którego są wynajmowani. Polacy powinni zadbać również o to, by pracodawca podpisał i doręczył im umowę o pracę jeszcze przed wyjazdem do Norwegii. Pracownik w Norwegii powinien także wiedzieć, że w określonych obszarach prawa pracy przysługuje mu pomoc prawna, która jest w całości albo w części pokrywana z budżetu państwa norweskiego. 

Jakie rodzaje umów o pracę występują w Norwegii? Co powinno znaleźć się w umowie i czy musi być ona zawarta na piśmie?

Umowę o pracę można zawrzeć na czas nieokreślony, na czas określony lub na wykonanie określonej pracy. Z reguły podpisuje się umowę o pracę na czas nieokreślony. Często zawiera ona klauzulę ustanawiającą okres próbny na 6 miesięcy, podczas którego możliwe jest wypowiedzenie umowy z dwu tygodniowym wypowiedzeniem. Umowa o pracę powinna wyraźnie określać jej strony i być podpisana przez uprawnioną osobę. Wyszczególnione muszą być informacje o ilości dni wolnych, wysokości i terminie płatności wynagrodzenia, a gdy umowa jest na czas określony - o przewidywanym okresie zakończenia stosunku pracy. Kodeks pracy i ustawa urlopowa regulują większość tych kwestii.  Umowa powinna być zawarta na piśmie, jednak pracodawca ma miesiąc, by przedstawić jej projekt do podpisania pracownikowi. 

Jaki jest ustawowy czas pracy i czy za nadgodziny wypłacane jest wynagrodzenie? 

Ustawowy tygodniowy czas pracy w Norwegii wynosi 40 godzin. Za pracę w nadgodzinach przysługuje dodatek w wysokości 40 % stawki godzinowej. Praca w nadgodzinach nie powinna przekraczać 150 godzin rocznie. W przypadku przekroczenia tego limitu przez pracownika, pracodawca może nie uznać roszczenia odnośnie wynagrodzenia za nadgodziny ponad ten limit.

Kto może złożyć wypowiedzenie stosunku pracy

Umowę o pracę może wypowiedzieć zarówno pracodawca jak i pracownik. Kodeks pracy reguluje tę kwestię tylko w odniesieniu do wypowiedzenia składanego przez pracodawcę. Musi być ono złożone w formie pisemnej (forma e-maila/faks nie spełnia tego wymogu), opatrzone datą, podpisem pracodawcy, a także zawierać między innymi pouczenie o odwołaniu do sądu oraz o prawie do renegocjowania decyzji o zwolnieniu. Pracownik, który otrzyma wypowiedzenie, powinien udać się do adwokata - oceni on czy doszło do naruszenia przepisów. Wypowiedzenie musi wynikać z rzeczywistej przyczyny, przy czym nie musi ona być podana w wypowiedzeniu. Każdą umowę, także o pracę, można rozwiązać za wzajemnym porozumieniem. Strony mogą dowolnie kształtować treść porozumienia, a tym samym np. skracać lub wydłużać okresy wypowiedzenia, ustanawiać ewentualną kompensatę pieniężną dla pracownika.

Kiedy pracodawca może zastosować zwolnienie dyscyplinarne lub grupowe? 

Pracodawca może sięgnąć po zwolnienie dyscyplinarne, tj. ze skutkiem natychmiastowym, gdy pracownik dopuścił się rażącego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, np.: dokonanie kradzieży, stawienie się w pracy pod wpływem alkoholu, nieusprawiedliwione nieprzyjście do pracy, utrata uprawnień niezbędnych do wykonywania danej pracy. Zwolnienie grupowe ma zaś miejsce, gdy pracodawca zwalnia w okresie nie dłuższym niż 30 dni co najmniej 10 pracowników. Aby możliwe było uznanie zwolnienia za dokonane w warunkach zwolnienia grupowego, musi ono wynikać z przyczyn leżących wyłącznie po stronie pracodawcy.

Główne różnice w polskim i norweskim prawie pracy i jakie znaczenie mają one dla pracownika?

Różnic między norweskim i polskim prawem pracy jest wiele. Wbrew obiegowej opinii, różnice te często ukazują, że polskie regulacje prawa pracy są korzystniejsze dla pracownika niż ich norweskie odpowiedniki. Regulacje prawa norweskiego, które są mniej korzystne dla pracownika to np. bezpłatny urlop wypoczynkowy w pierwszym roku pracy, możliwość zawarcia umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy bez odszkodowania dla byłego pracownika, krótsze okresy wypowiedzenia, brak minimalnego wynagrodzenia w niektórych branżach, obowiązek zawarcia umowy pisemnej w okresie aż do miesiąca po rozpoczęciu pracy, niższy (procentowo) dodatek za pracę w nadgodzinach.

Mimo to, sytuacja pracownika w Norwegii na tle innych krajów jest bardzo dobra, a to za sprawą znakomicie rozwiniętego systemu ochrony prawej, włączając w to bezpłatną pomoc adwokacką oraz dość powszechne członkostwo pracowników w związkach zawodowych. Środki te dają pracownikowi rzeczywistą możliwość obrony swoich praw. 

Tomasz Nierzwicki, radca prawny / EØS-Advokat

Medlem i Advokatkammer i Gdansk, Polen

Państwo: 

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisując ciąg znaków z obrazka udowodnij że nie jesteś botem.